ඇන්ටාක්ටිකාවේ සදාකාලික අයිස් තට්ටුවට මීටර හාරසියයක් යටින්, පෘථිවියේ හෘද ස්පන්දනයට ආසන්නයේ නිහඬව නිදා සිටි 'ක්රෝනොස්-හත' පර්යේෂණාගාරය තුළ රැව් දුන්නේ එකම එක හඬක් පමණි. ඒ ආචාර්ය විශ්වජිත්ගේ වෙහෙසකර හුස්ම වැටෙන රිද්මයයි. කාමරයේ උෂ්ණත්වය සෙල්සියස් අංශක ඍණ පහ දක්වා පහත වැටී තිබුණද, ඔහුගේ නළලත මතින් රූටා ආ දහඩිය බිඳුවක් කම්මුල මැදදීම ක්ෂණිකව මිදී ගියේය. ඔහුගේ දෑස් ඉදිරිපිට දිග හැරී තිබුණේ හුදු යන්ත්රයක් නොවේ; එය මිනිස් මොළයකට ග්රහණය කරගත හැකි භෞතික විද්යාවේ අවසන් සහ අඳුරුතම සීමාව වූ ක්වොන්ටම් ස්මෘති වියනයයි.
විශ්වජිත්ගේ දෑත් යතුරු පුවරුව මත වෙව්ලමින් තිබුණි. ඒ දෑත්වල අදටත් රැඳී තිබුණේ මීට වසර පහකට පෙර තමාගෙන් සදහටම ගිලිහී ගිය ඒ සියුමැලි ඇඟිලි තුඩුවල සීතලයි.
විශ්වය යනු අතිවිශාල දත්ත ගබඩාවක් බවත්, මේ නිමේෂයේ සිදුවන කිසිවක් කිසිදා අතුරුදන් නොවන බවත් ඔහු ලොවට ඔප්පු කළේය. අතීතය යනු ආලෝක වර්ෂ ගණනක් ඈතට ගමන් කරන ඡායාවක් නොව, පරමාණුවල සියුම් පැටලීම් තුළ ඉතා සූක්ෂමව ලියැවී, අප වටාම සැරිසරන යථාර්ථයක් බව ඔහු දැන සිටියේය. අද ඔහු මේ සූදානම් වන්නේ දුරේක්ෂයකින් අතීතයේ බොඳ වූ සේයාවක් බැලීමට නොවේ. අතීතය, එහි අමුම සහ ජීවමාන ස්වභාවයෙන්ම මේ තත්පරයට ඇද ගෙන ඒමටයි.
"ප්රධාන සිසිලන පද්ධතියේ ක්රියාකාරිත්වය ධාරිතාවෙන් සියයට දහයකින් පහළට වැටෙමින් පවතී."
පර්යේෂණාගාරයේ කෘත්රිම බුද්ධි සහායිකාව වූ කීනාගේ යන්ත්රික, එහෙත් හැඟීම් විරහිත හඬ වාතයේ රැව් දුන්නේය.
"කීනා, ආරක්ෂක පද්ධති සියල්ලම සම්පූර්ණයෙන් අක්රිය කරන්න. දත්ත ග්රහණය අතීතයේ වසර පහක් සහ මාස හතක් දක්වා නිශ්චිතවම පසුපසට ගෙන යන්න. ඛණ්ඩාංක අගුළු ලන්න." විශ්වජිත්ගේ කටහඬේ කිසිදු චකිතයක් නොවීය. නමුත් ඔහුගේ පපුව අභ්යන්තරයේ වූ හිස්බව මේ අයිස් කන්දටත් වඩා බරකින් ඔහුව තෙරපමින් තිබුණි.
"ආචාර්ය විශ්වජිත්, ඔබ මේ උත්සාහ කරන්නේ පද්ධතියට දරාගත හැකි ප්රමාණයට වඩා අතිවිශාල තොරතුරු ඝනත්වයක් අතීතයෙන් වර්තමානයට ගෙන ඒමටයි. තොරතුරු සංරක්ෂණ නියමය උල්ලංඝනය කළ නොහැකියි. අතීතයෙන් පදාර්ථයක් වර්තමානයට ගෙන ඒම සඳහා, ඊට සමාන ස්කන්ධයක් වර්තමානයෙන් මකා දැමීමට විශ්වය ක්රියා කරනු ඇත. කරුණාකර මෙම ක්රියාවලිය නවත්වන්න."
"අක්රිය කරන්න කීනා! මම කීව දේ කරන්න!" ඔහු කෑගැසුවේය.
තත්පර කිහිපයක මාරාන්තික නිහඬතාවක් පැවතිණි. ඉන්පසු, මුළු පර්යේෂණාගාරයම අතිශය දරුණු ලෙස කම්පනය වන්නට විය. එය පෘථිවි පෘෂ්ඨයේ සිදුවූ භූමිකම්පාවක් නොවීය. එය යථාර්ථයේ රෙදි කඩ ඉරී යාමේ දෙදරුම් කෑමකි. විශ්වජිත්ගේ දෑස් ඉදිරියේ, පාලක පුවරුවේ වූ ඝන ලෝහමය මතුපිට, ගින්නකට අසුවූ ඉටිපන්දමක් මෙන් දිය වී, බොඳ වී යන්නට පටන් ගත්තේය. කාමරයේ කෘත්රිම ආලෝකය හදිසියේම බිඳී, වීදුරු ප්රිස්මයක් හරහා පෙනෙන දර්ශනයක් මෙන් වර්ණ වෙන් වී විකෘති විය.
ඔහුගේ සම මතින් සියුම් විදුලි ධාරාවක් ගමන් කළේය. වාතයේ පීඩනය ක්ෂණිකව වෙනස් විය. ඇන්ටාක්ටිකාවේ ශීතල සහ වියළි වාතය වෙනුවට, හදිසියේම ඔහුගේ නාස්පුඩු තුළට රිංගා ගත්තේ තෙත් වූ පස්, ඝන නිවර්තන කැලෑවක කොළ රොඩු සහ අධි ඔක්ටේන් ඉන්ධන දහනය වන තියුණු ගන්ධයයි.
ඔහුගේ මනසට ඒ අතීතය කඩා වැදුණේ අකුණක් මෙනි.
ඒ, මහා වර්ෂාවක් ඇද හැලෙමින් තිබූ අඳුරු සැන්දෑවකි. ඔවුන් ගමන් කරමින් සිටියේ සීගිරිය පර්වතය ආසන්නයේ වූ ඝන වනාන්තරය මැදින් වැටුණු වංගු සහිත පාළු මාර්ගයකය. අහස සිපගන්නට මෙන් අඳුරේ නැගී සිටි සීගිරිය ගල, මහා යෝධයෙකු මෙන් ඔවුන් දෙස බලා සිටියේය. විශ්වජිත්ගේ දෙපා අතර වූ ඩුකාටි පැනිගේල් වී-ෆෝ යතුරුපැදියේ සිලින්ඩර හතරේ එන්ජිම, ඒ නිහඬ වනාන්තරය දෙවනත් කරමින් මහා ඝෝෂාවක් නැගුවේය.
ඔහුගේ පිටට තුරුළු වී, දෑතින්ම ඔහුගේ ඉණ වටා තදින් අල්ලාගෙන සිටියේ නේත්රාය. වර්ෂාවෙන් තෙමී ගිය ඇගේ සිරුරේ උණුසුම ඔහුගේ කොඳු ඇට පෙළ දිගේ ගලා ගියේය. ඇගේ සිනහවේ හඬ යතුරුපැදියේ ඝෝෂාව පරයා ඔහුගේ කන් තුළ දෝංකාර දුන්නේය.
"විශ්වා... ටිකක් හිමින් යන්නකෝ..." ඇය ඔහුගේ කනට කර කෑගැසුවාය.
නමුත් තරුණ ජවයත්, වේගයේ මත් බවත් ඔහුව අන්ධ කර තිබුණි. ඊළඟ තත්පරයේදී, වැස්සෙන් ලිස්සන සුළු වී තිබූ කළුගල් සහිත තියුණු වංගුවේදී, යතුරුපැදියේ පසුපස රෝදය පාලනයෙන් ගිලිහී ගියේය. යකඩ සහ තාර ගැටෙන ඒ කන් බිහිරි කරවන හඬ, වේදනාව, සහ තමන්ගෙන් ඈතට විසිවී ගිය නේත්රාගේ අවසන් කෑගැසීම...
විශ්වජිත්ගේ පපුව හිරවී ගියේය. දින දහස් ගණනක් ඔහු නින්දෙන් අවදි වූයේ ඒ ලේ ගඳ ගසන තාර පාරේ, වැස්සට තෙමෙමින් ඇගේ අප්රාණික සිරුර තුරුළු කරගෙන හඬා වැටුණු ඒ මතකයෙන් ගෙල සිරවීමෙනි. ඔහුට අවශ්ය වූයේ එකම එක දෙයකි. තම ජීවිතයේ එකම අරුත වූ ඇයව, ඒ මාරාන්තික තත්පරයෙන් ගලවාගෙන නැවත මේ ලෝකයට ගෙන ඒමටය.
"ක්වොන්ටම් වියනය - අතීත ඛණ්ඩාංක සමග ස්ථිරවම සම්බන්ධ වෙමින් පවතී..."
හදිසියේම විශ්වජිත්ගේ කන් අගුළු වැටුණි. ඔහුට දැනුණේ තමා අතිශය වේගයෙන් නිමක් නැති අගාධයකට පහළට වැටෙන බවකි. පර්යේෂණාගාරයේ බිත්ති සම්පූර්ණයෙන්ම විනිවිද පෙනෙන්නට ගත්තේය. ඒ වෙනුවට ඔහු දුටුවේ අභ්යවකාශය හෝ තරු නොවේ. එය තනිකරම ගණිතමය ව්යුහයකි. රේඛා, කෝණ සහ ආලෝක අංශු එකිනෙක ගැටෙන, දැවෙන, සහ අළු වී යන විශ්වයේ යටිපෙළ ක්රියාකාරිත්වයයි.
එවිට ඔහු එය දුටුවේය.
කාමරයේ මැද වාතය ඝනීභවනය වන්නට විය. එය ත්රිමාණ සේයාවක් නොවීය. අධි තාක්ෂණික තිරයක ඇඳෙන අතිශය පැහැදිලි රූපයක් මෙන්, පරමාණුවෙන් පරමාණුව එකතු වෙමින් සජීවී, හුස්ම ගන්නා මනුෂ්ය ශරීරයක් එහි නිර්මාණය වෙමින් පැවතුණි. වර්ෂාවෙන් තෙමී ඇලී ගිය ඇගේ ඇඳුම, ඇගේ උරහිස මතින් වැටුණු තෙත කෙස් රොද, සහ ඇගේ සුදුමැලි කම්මුල් මත රැඳුණු වැහි බිංදු පවා අතිශය සූක්ෂම ලෙස වර්තමානය තුළට වියැකෙමින් තිබුණි.
"නේත්රා..."
විශ්වජිත්ගේ හඬ, හිස් කාමරය තුළ වේදනාත්මකව දෝංකාර දුන්නේය. එය ඔහුගේ හදවත පලාගෙන ආවකි. ඔහු පුටුවෙන් නැගිට, දෙපා වාරු නැතිවම ඇය දෙසට ඇද වැටෙමින් අත දිගු කළේය.
එහෙත්, ඔහුගේ අත ඇය දෙසට ළංවෙත්ම, විශ්වජිත්ගේ ඇඟිලි තුඩු හදිසියේම දීප්තිමත් ආලෝක අංශු බවට පත්වී වාතයට මුසු වන්නට විය. කිසිදු භෞතික වේදනාවක් නොතිබුණි. නමුත් ඔහුගේ අතේ කොටසක් දැන් එහි නොවීය.
ඔහු ගල්ගැසී පසුපසට විය.
"කීනා! මොකක්ද මේ වෙන්නේ? මගේ අත...!"
පද්ධතියෙන් ඇසුණු හඬ දැන් වෙනස් වී තිබුණි. එය කෘත්රිම කීනාගේ හඬ නොවීය. එය මුළු විශ්වයේම බර සහ නිහඬතාවය දරාගත්, අතිශය පැරණි, ගැඹුරු දෝංකාරයක් විය.
"ඔබ සිතුවේ අතීතය යනු සෙල්ලම් බඩුවක් කියාද විශ්වජිත්?" ඒ හඬ බාහිරින් නොව, ඔහුගේ මනස අභ්යන්තරයෙන්ම මතු විය. "විශ්වයට අනන්ත වූ මතකයක් නැත. විශ්වය ප්රසාරණය වන්නේ හිස් අවකාශය තුළට නොවේ, එය ප්රසාරණය වන්නේ අනාගතය තුළටයි. අනාගතයේ පැවැත්ම නිර්මාණය කිරීම සඳහා අවශ්ය ශක්තිය ලබාගන්නේ අතීතයේ දත්ත මුළුමනින්ම මකා දැමීමෙනි. මිනිසුන් අඳුරු පදාර්ථය යැයි හඳුන්වමින් සොයන්නේ කුමක්දැයි ඔබ දන්නවාද? එය වෙන කිසිවක් නොව, විශ්වය විසින් මකා දමන ලද අතීත යථාර්ථයන්හි හිස් අළු ගොඩයි."
නේත්රාගේ රුව තවත් පැහැදිලි විය. ඇය සෙමින් දෑස් විවර කළාය. ඇගේ දෑස් තුළ වූයේ මරණය පෙනෙන මොහොතේ වූ ඒ අතිමහත් භීතිය සහ වේදනාවයි.
"ඔබ ඇයව මේ මොහොතට කැඳෙව්වා." ඒ අදෘශ්යමාන හඬ නැවතත් පැහැදිලි කළේය. "තොරතුරු සංරක්ෂණ නියමය යනු හුදු සමීකරණයක් නොවේ. අතීතයේ යමක් වර්තමානයට බලහත්කාරයෙන් පැමිණෙන්නේ නම්, එයට සමාන ස්කන්ධයක් සහ සංකීර්ණත්වයක් වර්තමානයෙන් මකා දැමිය යුතුමයි. ඇයව ජීවත් කරවීමට නම්, මේ මොහොතේ පවතින ඔබේ පැවැත්ම සම්පූර්ණයෙන්ම ශුන්ය විය යුතුයි."
විශ්වජිත්ගේ දණහිස් පණ නැතිවිය. ඔහු සීතල ලෝහමය බිම මතට ඇද වැටුණේය. ඔහුගේ වම් පාදය ද දැන් දීප්තිමත් ආලෝක ධාරාවක් බවට පත්වෙමින් වාතයට එක්වෙමින් තිබුණි.
ඔහු නේත්රා දෙස බැලුවේය. ඇය ඔහු දෙස බලා සිටියේ හිස්, අතරමං වූ බැල්මකිනි. ඇගේ තොල් වෙව්ලමින් තිබුණි. ඇය කිසිවක් අවබෝධ කරගත නොහැකිව යන්ත්රයක් මෙන් එකම වචනයක් නැවත නැවතත් මුමුණන්නට වූවාය.
"විශ්වා... මට බයයි... විශ්වා... මට බයයි..."
"නේත්රා... මම මෙතන ඉන්නවා... මම ඔයා ගාව ඉන්නවා..." විශ්වජිත් කෑගසන්නට උත්සාහ කළද ඔහුගේ හඬ පිටවූයේ නැත.
"ඇය ඔබේ පෙම්වතියයි. නමුත් ඔබ ඇයව ගෙන ආවේ ඇගේ හදවත නතර වූ ඒ අවසන් තත්පරයෙනි. ඔබ මේ නිරීක්ෂණය කරන්නේ ඇගේ මරණාසන්න අවසන් සිතුවිල්ලයි. ක්වොන්ටම් වියනක් හරහා ඔබ අතීතය විවෘත කළ විට, ඔබ අතීතය වෙනස් කරන්නේ නැත. ඔබ ඒ ඛේදවාචකය සදාකාලික ලූපයක් බවට පත් කරයි. ඔබ ඇයව මේ මොහොතේ සිර කළා විශ්වජිත්. දැන් ඇය සදාකාලිකවම ඒ මරණයේ වේදනාව විඳියි."
විශ්වජිත්ගේ මොළය පුපුරා යන තරමේ කම්පනයක් ඔහුට දැනිණි. ඔහු වසර ගණනාවක් නිදි වර්ජිතව සොයාගත් මහා විද්යාත්මක සත්යය, භයංකරම සාපයක් බවට පත්වී හමාරය. අතීතය යනු ආපසු හැරී යා යුතු තැනක් නොවේ; එය විශ්වය විසින් ඉතා කරුණාවෙන්, ඊළඟ තත්පරයට ජීවය දීම උදෙසා වළලා දමන ලද මළකඳකි.
"මට මේක නවත්වන්න ඕනේ! කීනා, මේ ක්රියාවලිය වහාම නවත්වන්න!"
"ප්රමාද වැඩියි ආචාර්ය විශ්වජිත්. ඔබ ස්මෘති ක්ෂිතිජය පසු කර අවසන්. ඔබ ඇයව වර්තමානයට ඇද ගත්තා. දැන් විශ්වය සමතුලිතතාවය පවත්වා ගැනීම සඳහා ඔබව වර්තමානයෙන් මකා දමමින් පවතී."
විශ්වජිත් තමාගේම දෑත් දෙස බැලුවේය. ඒවා දැන් සම්පූර්ණයෙන්ම විනිවිද පෙනෙන, රන්වන් ආලෝක අංශු බවට පත්වී තිබුණි. ඔහුගේ හදවත ගැහෙන වේගය ක්රමයෙන් අඩු වෙමින් පැවතුණි. එහෙත් ඔහුට වේදනාවක් නොවීය. මරණයේ කිසිදු බියක් නොවීය. දැනුණේ අමුතුම ආකාරයේ ගැඹුරු සැහැල්ලුවකි. වර්තමානයෙන් ගිලිහී, අඳුරු පදාර්ථයේ අනන්ත සාගරයට දියවී යන තවත් එක් අංශුවක් බවට තමා පත්වෙමින් සිටින බව ඔහුට අවබෝධ විය.
ඔහු අවසන් වරට බිම වාඩි වී සිටින නේත්රා දෙස බැලුවේය. ඇගේ මුහුණේ වූ ඒ වේදනාත්මක භීතිය කෙමෙන් කෙමෙන් මැකී යමින් පැවතුණි. ඇයගේ දෑස්වල වූ හිස් බව වෙනුවට, ජීවයේ රිද්මය එහි ලියවෙමින් තිබුණි. ඇගේ පපුව ඉහළ පහළ යමින්, නැවුම් වාතය ආඝ්රාණය කරන්නට විය.
විශ්වජිත්ගේ ඇසට කඳුළක් නැගුණි. ඔහු සිනාසුණේය. ඔහු තේරුම් ගත්තේය. විශ්වය නේත්රාව මකා දමමින් සිටියේ නැත. විශ්වය ඔහුව මකා දමා, ඒ වෙනුවට ඇයට ජීවය දෙමින් සිටියේය. එදා ඒ සීගිරිය කැලෑවේදී ඇයව බේරාගැනීමට නොහැකි වීමේ සාපයෙන් ඔහු අද නිදහස් වෙමින් සිටියේය. තමාගේ පැවැත්මේ සමස්ත ශක්තිය, ඇගේ හුස්ම වෙනුවෙන් ඔහු සතුටින් පරිත්යාග කළේය.
නේත්රා සම්පූර්ණයෙන්ම සජීවී වූවාය. ඇය වටපිට බැලුවේ දැඩි ව්යාකූලත්වයෙනි. ඇගේ බැල්ම කාමරයේ මැද බිම වැටී සිටින, දූවිලි වී මැකී යන විශ්වජිත්ගේ අර්ධ ඡායාව වෙත යොමු විය.
"විශ්වා...?" ඇය මිමිණුවාය. ඒ හඬේ තිබුණේ පුදුමයකි.
විශ්වජිත්ට කතා කිරීමට කිසිදු භෞතික ශරීරයක් ඉතිරිව තිබුණේ නැත. ඔහුගේ මුඛය දියවී ගොස් තිබුණි. නමුත් ඔහුගේ අවසන් සිතුවිල්ල, පර්යේෂණාගාරයේ පද්ධතියට සම්බන්ධ වී කෘත්රිම බුද්ධිය හරහා කාමරයේ ස්පීකර වෙත සම්ප්රේෂණය විය. ඒ හඬ කාමරය පුරා ඉතා මෘදුව දෝංකාර දුන්නේය.
"එදා මට ඔයාව බේරගන්න බැරි වුණා නේත්රා... ඒත් අද මට ඒක පුළුවන් වුණා... අතීතය දිහා ආයෙමත් කවදාවත් හැරිලා බලන්න එපා මගේ රත්තරන්... ජීවත් වෙන්න..."
ක්ෂණික, කන් බිහිරි කරවන නිහඬතාවක් සමගින් අන්ධකාර ආලෝක ධාරාවකින් මුළු පර්යේෂණාගාරයම නැහැවී ගියේය.
මීටර හාරසියයක් ඉහළින්, ඇන්ටාක්ටිකාවේ සුදු පැහැති හිම තලාව මතින් හමාගිය දරුණු සීතල සුළඟ කිසිවක් සිදු නොවූවාක් මෙන් නිහඬව ගලා ගියේය. විශ්වය සිය ගණිතමය සමීකරණය නැවතත් නිවැරදිව සමතුලිත කරගෙන තිබුණි. එක් ආදරයක අවසානය වෙනුවට, තවත් ජීවිතයක ආරම්භය.
ක්රෝනොස්-හත කාමරය තුළ තනිවූ නේත්රා, තමා ඉදිරියේ වූ හිස් වාතය දෙස බලා සිටියාය. ඇයට කිසිවක් මතක නැත. සීගිරිය අසල ඒ වැසිබර සැන්දෑවේ යතුරුපැදිය ලිස්සා ගිය පසු සිදුවූ කිසිවක් ඇගේ මතකයේ නැත. ඇය මේ අයිස් කුටියකට ආවේ කෙසේදැයි ඇය දන්නේ නැත.
නමුත් ඇගේ කම්මුලක් දිගේ උණුසුම් කඳුළක් රූරා වැටුණි. ඇයට දැනුණේ එකම එක දෙයක් පමණි.
ඒ අතිශය ශීතල වාතයේ රැඳී තිබුණු, කිසිදා මැකී නොයන, ඇය පණටත් වඩා ආදරය කළ ඒ මිනිසාගේ හුරුපුරුදු සුවඳ පමණි.
- නිමි -
Comments
Post a Comment