සෝමා - අවසන් අයිගන් අවස්ථාව (The Last Eigenstate of Soma) | Sinhala Sci-Fi Short Story

⚛️ සෝමා - අවසන් අයිගන් අවස්ථාව
(The Last Eigenstate of Soma)

USC Eventide 🛰️ යානය තුල රජයමින් තිබුණේ හුදු ශබ්දයේ හිස්කම පමණක් නොවේ. එය කන් බෙර මත භෞතික බරක් ලෙස තෙරපෙන, කිසිදා නොපැවති දේ ගැන යටි සිතට මුමුණන, උකු ජෙලටීනමය නිශ්ශබ්දතාවකි. අපි හීලියෝපෝසය පසුකර ආලෝක වර්ෂ දාහතක් ඔබ්බට පාවෙමින් සිටියෙමු. 'ඕට් වළාකුළේ' ශීතල සොහොන් බිම හරහා, නක්ෂත්‍ර විද්‍යාත්මකව අසම්භාව්‍ය වූත්, විශ්වීය වශයෙන් එහි නොතිබිය යුතුවූත් සංඥාවක් හඹා යමින් අපි සිටියෙමු. එය හරියටම මහා ශුන්‍යත්වය තුළ හුදෙකලාව ගැහෙන හදවතක් බඳු විය.

යානයේ ප්‍රධාන භෞතික විද්‍යාඥ, ආචාර්ය ඇරිස් තෝන් ටෙලිමිතික පුවරුව ඉදිරිපිට ගල් ගැසී සිටියේය. කියුබිට් කියවනයන්හි රෝගී කොළ පැහැ එළියෙන් ඔහුගේ මුහුණ දියවී ගොස් තිබිණි. ඔහු අභ්‍යවකාශයේ අඳුර දෙස බලා සිටියේ නැත; ඔහු බලා සිටියේ ගණිතය දෙස ය. ඒ ගණිතය ඔහු දෙස බලා නිහඬව මොරගසමින් සිටියේය.

"හැමිල්ටෝනියනය... ඒක හර්මීෂියානු නොවේ," ඇරිස් මිමිණුවේය. වියළි පදම් කළ සමක් ඉරී යන හඬින් ඔහුගේ වචන පිටවිය. ශුන්‍ය ගුරුත්වය පවා අමතක කරමින් දහඩිය බිඳක් ඔහුගේ නළල දිගේ රූරා වැටුනේ භීතියේ සලකුණක් ලෙසිනි. "මේකේ කිසි තේරුමක් නෑ එලාරා. බලශක්ති අගයන්... ඒවාට අතාත්වික සංරචක තියෙනවා. පද්ධතියෙන් සම්භාවිතාව එළියට කාන්දු වෙනවා. හරියට හිල් වුන කළයකින් වතුර යනවා වගේ, යථාර්ථය මේ වස්තුව ඇතුලෙන් එළියට ගලාගෙන යනවා."

යානයේ බිත්තියකට අත තබා මා නවත්වා ගනිමින්, මම ඔහුට පිටුපසින් පාවෙමින් සිටියෙමි. යානයේ 'සත්තාවේදියා' සහ තාරකා ජීව විද්‍යාඥයා ලෙස මගේ කාර්යය වූයේ හමුවන ඕනෑම ජීවයක පැවැත්මේ ස්වභාවය විග්‍රහ කර ගැනීමයි. මගේ තනතුර විද්‍යාත්මක ලෝකයේ විහිළුවක් ලෙස සැලකුණු යුගයක් තිබුණි. නමුත් ආලෝක වර්ෂ ගණනක් ඈත මේ ඝන අඳුරේදී, 'ජීවය යනු කුමක්ද' යන ප්‍රශ්නයට වඩා 'පැවැත්ම යනු කුමක්ද' යන්න වැදගත් වන බව අණ දෙන නිලධාරීන් පවා දැන් තේරුම් ගෙන ඇත.

කවුළුව හරහා පෙනුනු ඒ අද්භූත වස්තුව අභ්‍යවකාශයේ එල්ලී තිබුණි 💠. එය ග්‍රහලෝකයක් හෝ තරුවක් නොවේ; එය ජ්‍යාමිතික අසම්භාව්‍යතාවකි. කුඩා චන්ද්‍රයෙකුගේ ප්‍රමාණයෙන් යුත්, තැලුනු දොළොස්තලයක් මෙන් දිස් වූ එහි මතුපිට, ජලය මත ඇති තෙල් තට්ටුවක් මෙන් දේදුනු පැහැයෙන් දිදුලමින් තිබුණද, එය අවට ඇති රික්තයට වඩා අඳුරු විය. එය ආලෝකය උරා ගත්තේ නැත; එය ආලෝකය ප්‍රතික්ෂේප කළේය.

"ඒක කාන්දු වෙන්නේ නෑ ඇරිස්," ඊයම් මෙන් බරැති සීතල හැඟීමක් මගේ කුස තුළ තැන්පත් වෙද්දී මම හෙළි කළෙමි. දත්ත පුවරුවේ දිස්වන ජෛව කියවීම් මගේ බියකරු උපකල්පනය තහවුරු කළේය. "ඒක පරිවෘත්තීය ක්‍රියාවලියක යෙදෙනවා. ඒක ආහාරයට ගන්නේ පදාර්ථය නෙවෙයි... ඒක කාලය දහනය කරමින් ඉන්නවා."

අපි එය හැඳින්වූයේ 'සෝමා වස්තුව' ලෙසයි. පුරාණ ඍග් වේදයේ සඳහන් අමරණීයත්වයේ පානය සිහිගන්වමින් අපි ඊට නම තැබුවෙමු.

අපට ලැබුණු මෙහෙයුම සරල විය: ඇතුළු වන්න, නිරීක්ෂණය කරන්න, වාර්තා කරන්න.

නමුත් ඉවෙන්ටයිඩ් යානය එම වස්තුවේ භ්‍රමණයට අනුකූල වීම සඳහා ප්‍රතික්‍රියා පාලන තෙරපුම් (thrusters) ක්‍රියාත්මක කරද්දී, යානයෙන් නොපැමිණි කම්පනයක් මට දැනුනි. එය මගේ ඇටමිදුළු තුළ ගීයක් මෙන් නාද විය. එය භෞතික කම්පනයක් නොවේ; එය මනෝමය කම්පනයකි.

"ඩොකින් අනුපිළිවෙල ආරම්භ විය," යානයේ AI පද්ධතිය වන වර්ජිල් (VERGIL) නිවේදනය කළේය. එහි කෘතිම කටහඬ සුපුරුදු පැහැදිලි බවින් තොරව, දිය යට සිට කතා කරන්නාක් මෙන් ගොළු වී, විකෘති වී තිබුණි. "අවවාදයයි: දේශීය අවකාශ-කාල වක්‍රතාවය සම්මත ලොරෙන්ට්සියානු විවිධත්වයන් ඉක්මවා යයි. හේතු-ඵල නීතිය උල්ලංඝනය වීම් අනාවරණය විය. අනාගත සිදුවීම් වර්තමානයට පෙර ලියාපදිංචි වේ."

"අවලංගු කරන්න!" ඇරිස් අණ කළේය. ඔහුගේ ඇඟිලි ස්පර්ශක අතුරුමුහුණත හරහා උමතුවෙන් මෙන් වේගයෙන් ගමන් කළේය. "අපි මේකට සූදානම් නෑ. මේක නිකම්ම ගුරුත්වාකර්ෂණ කාච බලපෑමක් නෙවෙයි. අපි ඇතුල් වෙන්නේ සිංගියුලෑරිටියකට."

නමුත් යානය නතර වූයේ නැත. අපව ඇද ගත්තේ ගුරුත්වාකර්ෂණයෙන් නොව, ඊට වඩා ප්‍රාථමික බලවේගයකිනි. හරියටම සිහිනයක් දකින කෙනෙකුට අවදි වීමට අවශ්‍ය වුවද, සිහිනය විසින් ඔහුව තවදුරටත් රඳවා ගන්නාක් මෙන්, සෝමා වස්තුව විසින් අපව ගිල ගන්නා ලදී.

***

පැය තුනකට පසු - නැතහොත් සමහර විට තත්පරයකට පසු (මෙහි කාලය මැනීම අර්ථයක් රහිත විය) - අපි පිටත කවචය බිඳගෙන ඇතුළු වුනෙමු. වායු අගුල විවෘත වූයේ හුස්ම හිරවීමකදී නිකුත් වන හඬට සමාන භයානක 'හූ' හඬක් සමඟිනි.

අපි පා තැබුවේ ලෝහමය කොරිඩෝවකට නොව, ස්ඵටිකීකරණය වූ ආලෝකයෙන් සහ ඝන වූ සෙවනැලි වලින් සැදුම්ලත් දැවැන්ත ආසන ඇති දෙව්මැදුරක් වැනි අවකාශයකට ය. එහි ගෘහ නිර්මාණ ශිල්පය ෆ්‍රැක්ටල් ස්වභාවයක් ගත්තේය - සිලිකේට් තුළ ශීත කළ ස්නායු ජාලයන්ගේ පුනරාවර්තන රටා එහි විය. සෑම මතුපිටක්ම කැඩපතක් වැනි වූ නමුත් ඒවායින් පෙනුනේ අපගේ ප්‍රතිබිම්බය නොවේ; අපගේ අතීතයන් ය.

"මේක බලන්න," ඇරිස් බිත්තියක් ස්කෑන් කරමින් හෙමින් මිමිණුවේය. ඔහුගේ අත වෙව්ලමින් තිබුණි. "අණුක ව්‍යුහය... මේවා ඛනිජ නෙවෙයි. මේවා දැවැන්ත ක්ෂුද්‍ර නාලිකා. මේ මුළු ව්‍යුහයම ග්‍රහලෝක මට්ටමේ 'Orchestrated Objective Reduction' (Orch-OR) ක්‍රියාවලියක් පවත්වාගෙන යනවා. එලාරා...දෙවියනේ... මේක යානයක් නම් නෙවෙයි. මේක මොළයක්."

අපි තවත් ගැඹුරට ගියෙමු. අපගේ චුම්බක සපත්තු, අමුතු ලෙස උණුසුම් වූ පොළොව මත ගැටෙමින් ශබ්ද නැගුවේය. අපි ගැඹුරට යන තරමට භෞතික විද්‍යාව ලිහා වැටෙන්නට පටන් ගත්තේය. මගේ කාලමානය ආපස්සට දිවීමට පටන් ගත්තේය. අපගේ විදුලි පන්දම්වල ආලෝකය අප කොනකට ළඟා වීමටත් පෙර වංගු ගැසී ගමන් කළේය. ෆෝටෝන පවා මෙහි නීතිවලට බිය වන බවක් පෙනුණි.

එවිට අපි එහි 'හරය' සොයා ගත්තෙමු.

එය අඳුරු පදාර්ථ කුළුණු මගින් රඳවාගෙන සිටින, ඇස් නිලංකාර කරන සුදු ආලෝක ලක්ෂයක් අත්හිටවූ මහා කුටීරයක් විය. එම ආලෝකය නිශ්චල නොවීය; එය හුස්ම ගනිමින් සිටියේය. නමුත් මගේ ලේ කැටි කළේ එම ආලෝකය නොවේ. ඒ ඉදිරිපිට බිම කොටා තිබූ සමීකරණ ය.

ඒවා ආගන්තුක අක්ෂර නොවේ. මීට වසර විස්සකට පෙර, විශ්වවිද්‍යාලයේ අවසන් වසරේදී ඇරිස් සහ මා අපගේ නිබන්ධනය සඳහා ලියා තිබූ සමීකරණ ය. අප කිසි දිනෙක ප්‍රසිද්ධ නොකළ, ලෝකයට හෙළි නොකළ සමීකරණ ය.

iħ ∂/∂t |ψ(t)⟩ = (Ĥ - iΓ) |ψ(t)⟩

"ඇයි! කොහොමද, අපේ වැඩ මෙතන තියෙන්නේ?" ඇරිස් දණින් වැටෙමින් හුස්ම හිරවූ හඬින් ඇසුවේය. ඔහු ඒ කැටයම් ස්පර්ශ කළේය. "සමීකරණය දෙස බලන්න... වරහන් තුළ ඇති පදය... -iΓ (ඍණ අතාත්වික ගැමා). මෙයින් නිරූපණය වන්නේ නිරීක්ෂණය නිසා ක්වොන්ටම් තත්වයක සිදුවන ක්ෂය වීමයි. විවෘත ක්වොන්ටම් පද්ධතියක ශක්තිය හානිය."

හදිසියේම සුදු ආලෝකය වේගයෙන් ස්පන්දනය විය. තියුණු ශබ්දයක් අපගේ මනස ඉරාගෙන ගියේය. - එය ශබ්දයක් නොවේ, මතකයකි. මගේ මතකයකි. මගේ මවගේ අවමංගල්‍යයේ ඒ මල් සුවඳ. කුඩා කල පාපැදියෙන් වැටී ගැලූ ලේ වල අමිහිරි ලෝහමය රසය. මා තවම අත්විඳ නොතිබූ, නමුත් අනාගතයේ සිදුවිය හැකි හදවත බිඳී යාමක මහා ශෝකය. මගේ මුළු ජීවිතයම එක මොහොතක් තුළ ප්‍රති-වාදනය විය.

"ඒක අපිව කියවනවා," භීතිය මගේ උගුරේ සිරවෙද්දී මට වැටහුණි. "ඇරිස්, එළිය දිහා බලන්න එපා! මේක මොළයක් නෙවෙයි. මේක කැඩපතක්. ඒක අපිව පාවිච්චි කරලා තමන්වම නිර්වචනය කරගන්නවා."

නමුත් මගේ අනාවරණය ප්‍රමාද වැඩි විය. ඇරිස් ඒ ඒකීයත්වය දෙස බලා සිටියේය. ඔහුගේ ඇස් උඩ ගියේය, කළු ඉංගිරියාව සම්පූර්ණයෙන්ම අතුරුදහන් වී සුදු පැහැයට හැරුණි. ඔහු කතා කිරීමට පටන් ගත් නමුත් ඒ කටහඬ ඔහුගේ නොවේ. එය බිලියන ගණනකගේ, යුග ගණනාවක හඬවල්වල එකතුවකි.

"අපි තමයි ප්‍රතිඵල දායක තත්වය," ඇරිස්ගේ මුවින් 'සෝමා' කතා කළේය. "අපි තමයි තණ්හාවේ විපාකය."

මම ඔහුගේ උරහිස් අල්ලා සොලවා දැමුවෙමි. "ඇරිස්! සිහියට එන්න! වර්ජිල්, ඇරිස්ගේ ඔක්සිජන් මට්ටම වැඩි කරන්න!"

"ඔයාට තේරෙන්නේ නෑ එලාරා," ගුරුත්වාකර්ෂණය අභියෝගයට ලක් කරමින් කඳුළු ඉහළට පාවෙද්දී ඇරිස් - හෝ ඔහු තුළ සිටි ඒ දෙය - පැවසීය. "අපි ගවේෂකයෝ නෙවෙයි. අපි මෙතනට ආවේ නෑ. අපි තමයි සිතුවිල්ල."

"මොකක්ද?...!"

"පිටත විශ්වය... ඒක වසර බිලියන ගණනකට කලින් ඉවර වුනා, එලාරා 🌌. තාප මරණය දැන් සිද්ධ වෙලා ඉවරයි. තරු නිවිලා, කළු කුහර වාෂ්ප වෙලා කල්ප ගණනක් ගතවෙලා. එන්ට්‍රොපිය උපරිම වුනා. මේ වස්තුව... මේ සෝමා... මේක තමයි මිය යන විශ්වයේ අවසාන විඥානය. එය තම අවසන් මරණ මොහොතේ විශ්වයේ මතකයක් අල්ලාගෙන සිටිනවා. මේක තමයි විශ්වයේ 'චුති-චිත්තය'."

මම පසුපසට පැන්නෙමි. භෞතික ඇඟවුම් වලට වඩා දාර්ශනික ඇඟවුම් මට දැඩිව පහර දුන්නේය. පුරාණ බෞද්ධ ග්‍රන්ථවල සඳහන් පරිදි, යථාර්ථය ජනනය වන්නේ පැවැත්ම පිළිබඳ මනසේ බැඳීම මගිනි. පටිච්ච සමුප්පාදය - විඥානය පවතින තාක් නාම-රූප පවතී.

"එතකොට අපි? අපි කවුද?" මම වෙව්ලන හඬින් ඇසුවෙමි. "අපි සිමියුලේෂන් එකක්ද?"

"නෑ," ඇරිස් භයානක, බිඳුණු සිනහවක් පෑවේය. "අපි ඊටත් වඩා නරකයි. අපි තමයි ප්‍රතිරෝධය. මේ මහා මනසට අවශ්‍ය සියල්ල අතහැර දමන්නටයි. එයට අවශ්‍ය 'නිරෝධය' සාක්ෂාත් කර ගැනීමටයි. නමුත් මේ මතකය... අපගේ පැමිණීම, අපගේ කුතුහලය, අපට දැන ගැනීමට සහ 'පැවතීමට' ඇති මංමුලා සහගත අවශ්‍යතාවය... අපි තමයි බැඳීමේ වෛරසය (Virus of Attachment). අපි තමයි මේ මිය යන මනස තවමත් වේදනාවෙන් අවදි කර තබාගෙන සිටින ඝෝෂාව."

බිත්ති ලේ ගලන්නට පටන් ගත්තේය. ඒ ලේ නොවේ, දත්ත ය. අමු එන්ට්‍රොපියේ ද්වීමය ධාරාවන් ය. අප යට බිම සම්භාවිතා මීදුමක් බවට දිය වී ගියේය. යථාර්ථය ලිහා වැටෙමින් තිබුණි.

"අපි යන්න ඕනේ," මගේ ඇඳුමේ තෙරපුම් යන්ත්‍ර සක්‍රිය කරමින් මම කෑගැසුවෙමි.

"යන්න තැනක් නෑ!" ඇරිස් කෑගැසුවේය. ඔහුගේ ශරීරය ආලෝක පික්සල බවට පත්වෙමින්, ඩිජිටල් දූවිලි ලෙස දියවෙන්නට පටන් ගත්තේය. "පිටවීම යනු පැවැත්ම නැති කිරීමයි! එලාරා, සමීකරණය දෙස නැවත බලන්න! \Gamma පදය!"

මම බැලුවෙමි. \Gamma (ගැමා) පදය. අපගේ පත්‍රිකාවේ එය ක්ෂය වීම නියෝජනය කළේය. නමුත් මෙහි, මෙම විශ්වීය පරිමාණයෙන්, එය නියෝජනය කළේ වෙනත් දෙයකි. එය නිර්වාණය යි. ගින්න නිවී යාමයි.

lim (t→∞) |ψ(t)⟩ = 0

මෙම ව්‍යුහයේ අරමුණ පැවැත්ම නොවේ. එය ශුන්‍යයට ළඟා වීමයි. නිරපේක්ෂ කිසිවක් නැති තත්වයට ළඟා වීමයි. අපි මෙහි සිටීමෙන්, එය 'නිරීක්ෂණය' කිරීමෙන්, අපි ක්වොන්ටම් යාන්ත්‍ර විද්‍යාවේ මූලික නීතිය ක්‍රියාත්මක කරන්නෙමු: නිරීක්ෂකයා විසින් තරංග ශ්‍රිතය බිඳ හෙලයි. අපි එය දෙස බලන තාක් කල්, එයට පැවතීමට සිදු වේ. අපගේ නිරීක්ෂණය එයට පැවැත්මේ වේදනාව විඳදරාගැනීමට බල කරයි.

"අපි තමයි වධකයෝ," ඇරිස් හඬා වැටුණේය. ඔහුගේ දෑත් තරු දූවිලි බවට දිය වී ගියේය. ඔහුගේ කටහඬ දැන් හුදු සුළඟක් පමණි. "විශ්වයේ ඇති කුරිරුතම දෙය නම් නිරීක්ෂකයායි. මන්ද නිරීක්ෂකයා විසින් දුක නිර්මාණය කරයි."

කළ යුතු දේ මට වැටහුණේ එවිටයි. අපි සටන් කළ යුතු නැත. අපි පලා යා යුතු නැත. මෙම සත්ත්වයා බේරා ගැනීමට - සහ අවසානයේ අපවම නිදහස් කර ගැනීමට - ඇති එකම මාර්ගය 'නැවතීම' යි.

මම ඒකීයත්වය දෙස බැලුවෙමි. එය කළු කුහරයක් නොවේ. එය ඇසකි. පියවීමට අයැද සිටින, කල්ප ගණනාවක් තිස්සේ අවදියෙන් සිටි, වෙහෙසට පත් ඇසකි 👁️.

"මට සමාවෙන්න," මම මිමිණුවෙමි.

මම මගේ ඇඳුමේ ජීවිතාරක්ෂක පද්ධතිය විසන්ධි කළෙමි. ටෙලිමිතික පද්ධතිය වසා දැමුවෙමි. මම මගේ දෑස් පියා ගත්තෙමි. මම මගේ මනස හිස් කළෙමි. මම කිසිවක් දැන ගැනීම ප්‍රතික්ෂේප කළෙමි.

"ග්‍රහණය කරගන්න එපා," මම මටම කියා ගත්තෙමි. "විශ්ලේෂණය කරන්න එපා. නම් කරන්න එපා. සංඥාවන් අත්හරින්න. නිකම්ම... ඉන්න."

අන්ධකාරය පැමිණියේ රාක්ෂයෙකු ලෙස නොව, පෙම්වතෙකු ලෙස ය. කම්පනය නතර විය. ශබ්දය නිහඬ විය. සීතල තවදුරටත් සීතල නොවීය, එය හුදෙක් තාපය නොමැති වීම පමණි. මගේ ශරීරය විසිරී යන බව මට දැනුනි, නමුත් බියක් නොතිබුණි. තිබුණේ සහනයක් පමණි.

මගේ විඥානය ක්වොන්ටම් පෙණ බවට විසිරී යාමට පෙර ඒ අවසාන මොහොතේ, මම අවසාන විරුද්ධාභාසය තේරුම් ගත්තෙමි. අපි තරු අතර අරුත සොයමු, නමුත් විශ්වය යනු සිහින දකින්නාගෙන් අවදි වීමට අයැද සිටින සිහිනයක් පමණි. අවසාන ජයග්‍රහණය වන්නේ ජයග්‍රහණය කිරීමට කිසිවක් ඉතිරි නොවන තැනට පත්වීමයි.

මම අතහැරියෙමි.

කල්ප ගණනාවකට පසු පළමු වතාවට සෝමා වස්තුව නින්දට ගියේය. අවසන් අයිගන් අවස්ථාව ශුන්‍ය විය. සමීකරණය තුලනය විය.

0 = 0

Copyright © 2026 by Kushan Prabodha Liyanapathirana

All rights reserved.

#kushanprabodhaliyanapathirana #LPKP #Kushanprabodha #පුදුම